در ضمن هنوز فرصت نکرده ام لینک های دوستانم را منتقل کنم که به زودی این کار را می کنم.

امروز سی و هشت ساله شدم.دوست عزیزم مجتبا پورمحسن به شوخی در تقدیم نامه ی کتاب اش برای ام نوشت در ارزوی سیزده سالگی! و من اصلا احساس پیری نمی کنم.برخلاف هم سن و سالانم موهای ام سفید نشده و کچل نشده ام.البته موهای ریشم سفید شده اند ولی چون زیاد اهل ریش گذاشتن نیستم به چشم نمی آید.

کارهای نکرده وجاهای نرفته زیاد دارم.کلا آرزوهای دور و درازی دارم.دوست دارم اولین انسانی باشم که پا به مریخ می گذارد.دوست دارم از فضا زمین دوست داشتنی را ببینم و عکس بگیرم.دوست دارم به تبت بروم و عاشق رشته کوه های هیمالیا هستم و صعود به اورست از آرزوهای من است.

مایلم با کشتی به آمریکا سفر کنم و از آنجا پیاده به سمت کانادا و آبشار نیاگارا بروم.پاریس از شهرهای دوست داشتنی من است.رم،لندن،آمستردام،لیسبون،مادریدوبیروت را دوست دارم ببینم،همانطور که دوست دارم آفریقا را ببینم صعود به کلیمانجارو از دیگر آرزوهای من است.

دیوید گیلمور و لئونارد کوهن از خواننده های محبوب من هستند و چه قدر دوست دارم یک اجرای دوصدایی با گیلمور داشته باشم و برای کوهن آهنگ« تا نهایت عشق مرا به رقص آور» رابا سه تار بزنم و او با آن صدای خسته اش بخواند.

هنوز خیلی از آرزوهای ام را نگفته ام.از جمله اینکه کل بدهی های ام صاف شودو یک دوربین عالی با تمام امکانات و متعلقات اش داشته باشم و رها باشم.با اینکه خیلی زندگی را دوست دارم،خیلی احساس خستگی می کنم.با این که به همه انرژی می دهم و امیدوارشان می کنم،خودم دیگر ناتوان و خسته شده ام و واقعا کم آورده ام.

آیا سیزده ساله خواهم شد؟

******

این آخرین مطلبی است که در این وبلاگ می نویسم و از این به بعد در اینجا خواهم نوشت.سایت جدید را مدیون مجتبای عزیز هستم که یک سال پیش لطف کرد و آن را در اختیار من گذاشت ولی من تا حالا فرصت نکردم از آن استفاده کنم.خوش باشید.