پاشا مرد نابینایی است که همه ی کارهایش را خودش به تنهایی انجام می دهد.بچه که بودیم از او می ترسیدیم.پاشا همیشه در حال زمزمه کردن و سوت زدن بود و ما معمولا از چیزی که می خواند سر درنمی آوردیم .سالها از آن موقع که می ترسیدیم از کنارش عبور کنیم می گذردولی حالا دوستش داریم .هر وقت کنار پنجره ی اتاقم در حال سیگار کشیدن هستم ( البته شبها ) صدای بلند سوت زدن او را می شنوم که بیشتر ملودی ترانه های قدیمی را می زنداز مادرم شنیدم که او از اول نابینا نبود.وقتی بچه بود مریض شد و داروی اشتباهی باعث شد او بینایی اش را از دست بدهد.وقتی بزرگ شد عاشق دختری شد که او هم نابینا بود ولی خانواده های شان اجازه ندادند به هم برسند.پاشا غم بزرگی در دلش داردو هر شب بایاد عشق قدیمش سر کوچه شان می آیدو ملودی های سوزناک قدیمی را با سوت می زند.این عکس را دو سال پیش گرفتم .از او اجازه گرفتم که عکس بگیرم و او با کمال ادب پذیرفت و من با احترام این پست را به او تقدیم می کنم که دلی سوخته دارد و غم اش را به آ سمان می گوید .